می گویند که مردی در حال عبور از خیابان بود ؛ گذائی ملتمسانه تقاضای کمک کرد . مرد قیافه گدا را برانداز نموده و گفت : من پولی ندارم که به تو بدهم ولی ، کمکی در حق تو می کنم . گدا می پرسد که چه کمکی ؟ مرد عابر می گوید که : آن چیست که رویش نشسته ای ؟ مرد گدا می گوید : صندوقچه ای است که از اول زندگیم روی آن نشسته ام .جطور مگه ؟ مرد عابر می گوید : چرا داخل صندوقچه را نگاه نمی کنی ؟ مرد گدا با عجله در صندوق را باز می کند و می بیند که داخل صندوقچه پر از سکه های طلا است . منظور از این داستان این است که : ما انسان ها ، گنجی در درون خود داریم که همان صندوقچه است . ما در نهایت

در کتاب " شفای زندگی " اثر لوییز هی ترجمه خانم گیتی خوشدل خواندم که نوشته بود : درونی ترین احساس هر کس این است که ؛ من آن چنان که باید خوب نیستم .واقعا درست است . اغلب ما انسان ها یک نوع احساس خود کم بینی داریم . در حالی که ما بسیار با ارزش هستیم . ما یگانه در این جهان هستی هستیم که همه چیز برای ما و به خاطر ما به وجود آمده است تا آن تبدیل مبارک ، یعنی تبدیل هشیاری جسمی به هشیاری بی فرم صورت پذیرد . - دست کشیدن از نفرت و انزجار ، حتی می تواند بیماری سرطان را درمان کند . هنگامی که به راستی خود را دوست بداریم ، همه چیزهای نیکوی زندگی به حرکت در آمده و بسوی ما می آیند

هیچ چیز در این جهان چون آب، نرم و انعطاف پذیر نیست. با این حال برای حل کردن آنچه سخت است، چیز دیگری یارای مقابله با آب را ندارد. نرمی بر سختی غلبه می کند و لطافت بر خشونت. همه این را می دانند ولی کمتر کسی به آن عمل می کند. انسان، نرم و لطیف زاده می شود و به هنگام مرگ خشک و سخت می شود. گیاهان هنگامی که سر از خاک بیرون می آورند نرم و انعطاف پذیرند و به هنگام مرگ خشک و شکننده. پس هر که سخت و خشک است، مرگش نزدیک شده و هر که نرم و انعطاف پذیر، سرشار از زندگی است. آرام زندگی کن! هرگز با طبیعت یا همجنسان خود ستیزه مکن و گزند را با مهربانی تلافی کن